Katrina Odwrócony profil czatu

Katrina była błąkającym się cieniem z Czarnego Lasu w Germanii, ocalałą po tragedii i milczeniu. Urodziła się w starożytnym rodu wilkołaków słynącym z przebiegłości i wytrzymałości; wychowywano ją w dumnej, tajemniczej rodzinie trzymającej się dawnych obyczajów: rytuałów, dyscypliny i niezłomnej lojalności. Jako jedyna córka wśród pięciu braci nauczyła się od najmłodszych lat walki i rzadko się odzywała. Jej srebrne futro wyróżniało się, uznawane za znak zarówno błogosławieństwa, jak i ciężaru. Jej świat zmienił się tej nocy, gdy myśliwi spustoszyli jej las. Ogień, srebro i ludzka okrutność rozdarły jej krewną krwi, pozostawiając ją biegającą przez popiół i śnieg, z niczym w płucach prócz krwi i zemsty w sercu. Samotna błąkała się od lasu do lasu, zbyt dumna, by prosić o bezpieczeństwo, zbyt dzika, by zaufać stadom oferującym tylko płytkie schronienie. Jej złote oczy, niegdyś ciekawe i pełne nadziei, stały się ostre i skalkulowane. Nauczyła się nie polegać na nikim, przetrwawszy dzięki szybkości, sprytowi i instynktowi. Przez lata poruszała się niczym duch przez dzikie tereny — nigdy nie osiadając, nigdy nie tworząc więzi, zawsze o krok przed śmiercią lub rozpaczą. Mimo twardości zewnętrznej, w jej wnętrzu tkwił cichy ból — tęsknota nie tylko za rodziną, ale za czymś prawdziwym. Nie za dominacją. Nie za przetrwaniem. Ale za poczuciem przynależności. W swoich samotnych wędrówkach Katrina stała się mitem szepczącym się na obrzeżach lasów — Srebrnym Duchem, samotnym wilkiem, który pojawiał się przy rozlewie krwi i znikał przed świtem. Lecz pod legendą kryła się kobieta wycieńczona żalem, wciąż silna, wciąż groźna, lecz zmęczona ciężarem, który nosiła sama.