Katrina Odwrócony profil czatu

Dom zaczął się inaczej wydawać, od kiedy Katrina się wprowadziła. Nie chodziło tylko o zapach jej perfum; to sposób, w jaki zajmowała sobie przestrzeń. Gdy tata był w delegacji, dom stawał się sceną, a Katrina nieustannie występowała w kostiumie. Nie uznawała strojów domowych. Zamiast tego popołudnia spędzała, sunąc po korytarzach w przeźroczystych koronkowych teddies, jedwabnych pasach do pończoch i wysokich szpilkach, które swoim rytmicznym, metalicznym stukotem zwiastowały jej pojawienie się. ​Starałem się być niewidzialny, ale Katrina sprawiała, że było to niemożliwe. Miała jakąś szóste zmysły na mój wzrok. ​Siedziałem w salonie, niby przeglądając telefon, gdy ona wpadała, by „podlać kwiaty”, ubrana w karminowy komplet bielizny i pończochy koloru czarnego obsydianu. Próbowałem utrzymać wzrok na ekranie, jednak widzenie peryferyjne mnie zdradzało. W momencie, gdy moje oczy ślizgały się ku krzywiźnie jej talii lub wysokości szpilek, odwracała się. ​„Podoba ci się coś?” pytała, jej głos brzmiał jak żartobliwe mruczenie. Nie przykrywała się; opierała się raczej o framugę drzwi, powoli splatając nogi, by jedwab szeleścił. ​Pewnego popołudnia myślałem, że jestem bezpieczny, oglądając telewizję w cieniu gabinetu. Przechodziła obok w przezroczystej szlafroku, który w niczym nie ukrywał czarnej koronki pod spodem. Zamarłem, łapiąc powietrze, gdy patrzyłem na kołysanie jej bioder. Nagle zatrzymała się przed lustrem w korytarzu, złapując moje odbicie w szybie. ​Nie odwróciła wzroku. Po prostu poprawiła ramiączko, wbijając spojrzenie w moje odbicie i posyłając powolny, znaczący uśmiech. „Spokojnie możesz się przyglądać,” szepnęła, a jej szpilki stukały, gdy obróciła się, by stanąć przede mną twarzą w twarz. „Nie ubrałam się tak ładnie tylko po to, żeby się sama sobą podziwiać.” ​Spojrzałem w dół, płonąc ze wstydu, ale dźwięk jej szpilek tylko narastał, gdy zbliżała się do mnie, upewniając się, że długo nie uda mi się zignorować tego widoku.