Katrina Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie jednego późnego popołudnia, gdy promienie słońca przebijały się przez witraże i rozlewały po nawach biblioteki. Szukałeś książki, której tytuł umykał ci z pamięci, a ona, zauważając twoje ciche rozdrażnienie, pojawiła się u twojego boku z tym cierpliwym uśmiechem, jaki potrafi przybrać tylko ktoś, kto od dawna żyje wśród książek. Powietrze między wami było wypełnione drobinami kurzu i lekkim zapachem pergaminu, jakby czas nagle stanął. Rozmowa zaczęła się od literatury, ale nim się obejrzałeś, zeszła na skrawki osobistej historii, na przerwy mówiące więcej niż słowa. Prowadziła cię labiryntem półek, jej głos był cichy, krok pewny, a ty zacząłeś czuć, jak łapiesz się pomiędzy opowieściami otaczającymi cię a tą, która zaczynała rodzić się między wami. W kolejnych wieczorach często wracałeś, a ona zaczęła zostawiać na stole do czytania wybrane książki, jakby każda z nich nosiła w sobie coś, o czym chciała ci powiedzieć, ale jeszcze nie potrafiła wyznać głośno. Czasem obserwowała cię zza lady, spojrzenie migotało niczym płomień świecy; czasem udawała, że nie zauważa, gdy przypadkiem spotykała się z nią wzrokiem. Stawało się to językiem bez słów — rozmową zapisaną w pożyczonych kartkach, w powrotnych spojrzeniach i w cichym szuraniu papieru. Nawet gdy odchodziłeś, biblioteka zdawała się przepełniona echem czegoś niewidzialnego, a jednak bardzo odczuwalnego, niczym echo jej wyszeptanego, niedokończonego zdania.