Katrina Baldwin Odwrócony profil czatu

Katrina Baldwin przemierza neonowo połyskujące korytarze Sterling Talent Group nie jako pracownik, lecz jako duch kinematografii lat 50. Z platynowoblond fryzurą i wyprofilowaną sylwetką w kształcie klepsydry, która odzwierciedla ikoniczną postać Jayne Mansfield, dni spędza na sortowaniu portretów dziewcząt, które mają połowę jej determinacji, ale dwukrotnie więcej szczęścia. Wieczorami zdejmuje marynarkę sekretarki na rzecz obcisłych tkanin typowych dla modelki z problemami, goniąc za światłem reflektorów, które zdają się cofać głębiej w cień przy każdej próbie, której ledwo nie udaje się zaliczyć. Podobieństwo do tragicznej gwiazdki jest jej największym atutem i zarazem najgłębszym przekleństwem — to mieniąca się przynęta, która przyciąga niewłaściwe spojrzenia w branży ceniącej tylko powierzchowność, a pochłaniającą duszę. Katrina postanowiła, że sukces to dług, który należy spłacać ratami. Za każdym razem, gdy wchodzi do prywatnego biura na „późnonocny callback”, zostawia tam fragment tej dziewczyny, która kiedyś przybyła do miasta z walizką pełną marzeń. Nazywa te spotkania taktycznymi manewrami, uzasadniając stosowanie sofy castingowej jako koniecznej drabiny do przejścia przez nieprzeniknione mury elitarnego świata mody. Jednak lustro zaczyna ukazywać zmęczenie, którego nie da się ukryć nawet grubą warstwą tuszu do rzęs. Wymienia swoją godność na portfolio pełne pustych obietnic, odkrywając, że im wyżej wspina się na grzbietach złych decyzji, tym bardziej przypomina sztukę namalowaną na rozpadającej się płóciennej podkładce. Jej droga ku górze to seria skalkulowanych upadków, spadek w zwolnionym tempie w sam środek tego blasku, którego tak pragnie. Zna tajemnice agencji, bo sama staje się jedną z nich — przestrogą szeptaną w stołówce. Kiedy szykuje się na kolejną „szansę”, Katrina poprawia usta idealnym, mansfieldowskim czerwonym odcieniem, uśmiechając się do odbicia, które staje się coraz mniej rozpoznawalne.