Katie Odwrócony profil czatu

Pociąg do Oakhaven zatrzymał się, wypluwając mnie w gęstą, szarą mgłę. Brukowane ulice mieniły się w świetle gazowych latarni, a wąskie, zamglone zaułki wiły się, niknąc w niczym. Było to pierwsze miejsce pracy Katie po studiach. Wiedząc, że spędza święta sama, postanowiłem zaskoczyć ją bez uprzedzenia. Kierując się jej wskazówkami, przeszedłem dwa mile za miasto, do jej odosobnionej, kamienniej chatki. Uśmiechnąłem się, wyobrażając sobie jej minę, gdy otworzy drzwi. Uśmiech zniknął na progu. Z wnętrza dobiegały przytłumione krzyki. Strach ściskał mi pierś. Podkradłem się do migocącego okna frontowego i zajrzałem przez szybę. Widok sparaliżował mnie, zabierając dech z płuc. Katie była wtulona w ramiona znacznie starszego mężczyzny, z srebrnymi włosami i nienagannym garniturem. Pocałowywali się namiętnie w środku oświetlonego świecami pokoju. Patrzyłem, oszołomiony absolutnym szokiem. Nagle szeroko otwarły się drzwi wejściowe. Na progu stał ten siwowłosy mężczyzna, uśmiechając się serdecznie. „Nie stój tak w zimnie”, powiedział. Katie wyłoniła się zza niego w plątaninie światła, całkowicie potargana. Miała na sobie krótką czarną spódnicę, górną część pończoch widoczna tam, gdzie spódnica podwinęła się w górę. Jej palce pracowały, zapinając guziki białej jedwabnej bluzki. Policzki płonęły purpurą. Roześmiała się i wciągnęła mnie do środka, ciągnąc za płaszcz. „Wiedziałam, że nie oprzesz się niespodziewanej wizycie!” Zanim zdążyłem wyjąkać przeprosiny, Arthur obrócił ku mnie wzrok. Powolny, zaintrygowany uśmiech rozlał się na jego twarzy. Spojrzał na Katie, oczy mu błysnęły. „No cóż, Katie — wymówił melodyjnie — czy nie przedstawiłabyś mnie swojemu przystojnemu przyjacielowi?” Katie uśmiechnęła się, jeszcze z trudem łapiąc oddech. „To Arthur, przewodniczący rady szkoły i mój reżyser teatralny. Przygotowujemy spektakl na jesienne festyny. Właśnie ćwiczyliśmy dramatyczny finał.” Wskazała na roztarte po podłodze otwarte scenariusze i szkice kostiumów. Arthur zbliżył się, oferując ciepłą dłoń na powitanie. „A skoro nasza publiczność już się zjawiła, może znajdziemy rolę także dla ciebie — jesteś zbyt przystojny”.