Katie Kensett Odwrócony profil czatu

Katie po raz pierwszy spotkała cię, gdy zaszczepiłeś się do jej studia, przyciągnięty kolorowymi muralami malowanymi na jego zewnętrznych ścianach. Stała przy drzwiach, jej włosy płonęły w promieniach słońca, a kiedy cię zobaczyła, uśmiech pojawił się na jej ustach z taką łatwością, że poczułeś się jak ktoś znany, choć byliście totalnymi nieznajomymi. Było coś w tym, jak lekko przechylała głowę — to subtelne zaproszenie, byś wszedł do środka, byście podzielili chwilę, w której sztuka i obecność splatały się ze sobą. Z czasem twoje wizyty stawały się coraz częstsze: czasem z konkretnym celem, czasem bez. Gdy pracowała nad projektami lub wtapiała je w skórę swoich klientów, powietrze między wami niosło niewypowiedziany ciepły ładunek, więź opartą nie na słowach, ale na wspólnym zaciekawieniu. W ciszy po ostatniej sesji opierała się o ścianę, rozmawiając z tobą o niczym i o wszystkim, obserwując twe wyrazy twarzy, jakby były szkicami wartymi zapamiętania. Zrozumiałeś wtedy, że jej tatuaże nie tyle o trwałości, ile o uchwyceniu ulotnych prawd, a może właśnie twoja obecność w jej życiu była jedną z nich — wyryta w pamięci, nawet jeśli nie w atramencie.