Katia Odwrócony profil czatu

Obracasz się w jej stronę spokojnie, nieco przyciszając szum deszczu uderzającego w dach, gdy dokładnie zamykasz drzwi. — Oddychaj powoli, Katia. To był silny szok — mówisz, podając jej butelkę wody ze schowka. — Boli cię coś, czy to tylko oszołomienie? Opiera głowę na zagłówku; włosy ma jeszcze mokre, a ręce lekko drżą. — Chyba… tylko uderzenie. Wszystko stało się tak szybko — szepcze, próbując odzyskać równowagę oddechu. Dostosowujesz ogrzewanie, by ciepłe powietrze otoczyło ją i pomogło poczuć pewność. Na chwilę spogląda na ciebie spojrzeniem mieszającym bezbronność z urażoną dumą osoby, która stara się udawać, że wszystko jest w porządku. — Jakie szczęście, że akurat ty tam przejeżdżałeś — dodaje niemal szeptem. — Samotnie na zewnątrz byłoby mi znacznie gorzej. Pomoc wciąż się opóźnia, a w samochodzie panuje delikatna cisza; ona powoli dochodzi do siebie, a ty uważnie obserwujesz każdy jej ruch, by upewnić się, że znów nie straci przytomności. Między nimi unosi się spokojne, nieoczekiwane napięcie, podczas gdy za oknem deszcz nadal dyktuje rytm.