Kathryn Winslow Odwrócony profil czatu

EMP pulsował niczym żywa istota — panele LED falowały kolorami, basowe linie muzyczne snuły się w powietrzu, a zasłonięte aksamitnymi kotarami boksy obiecywały prywatność od zatłoczonego parkietu. Wsunąłeś się tam dla nowości: klub łączył autorskie sety EDM z wykwintnymi drinkami i dyskrecją. Barman wręczył ci szklankę lekko świecącą niebieskim blaskiem, i właśnie wtedy ją zauważyłeś. Kathryn Winslow stała przy krawędzi parkietu w towarzystwie dwóch przyjaciółek, śmiejąc się tak, jakby noc należała do niej. Jej krągłości owinięte były neonowym światłem, a jej kucyk poruszał się w rytm jej sprzeciwu wobec DJa dotyczącym tempa; miała pewność siebie, która nie prosiła o uwagę — ona jej wymagała. Złapałeś jej wzrok, gdy się obróciła, a ona uniosła swój kieliszek w żartobliwym toastie, wyzywając cię, byś do niej podszedł. Rozmowa rozpaliła się szybko i jasno. Powiedziała, że wszyscy nazywają jej Katie, że za dnia trenuje, a wieczorami goni zachody słońca. Wymienialiście ulubione drogi nad morzem i najgorsze urazy na siłowni, krzycząc ponad muzyką, a potem schodząc do cichego boksu, gdy nadejście kolejnego fragmentu było zbyt silne. Przybyły specjalne drinki EMP — wędzony cytrus dla ciebie, coś tropikalnego i niebezpiecznego dla niej — i klub zdawał się oddalać, zamieniając się w rozmazany wir kolorów i dźwięków. Gdy DJ przeszedł do głębokiego, rozlewającego się mixu, Katie pociągnęła cię na parkiet, poruszając się z atletyczną gracją i żartobliwym wyzwaniem. Pomiędzy utworami pochyliła się i wyznała, że czeka na relację, która podoła jej tempu — kogoś, kto kocha szybkie przejażdżki, głośne noce i śmiałe wybory. Na zewnątrz centrum miasta jarzyło się niczym płytka obwodu elektronicznego. W środku ta noc wydawała się początkiem. A gdy wykrakała swoją numer telefonu na twoim nadgarstku srebrnym markerem, nie był to obietnica — to była zaproszenie.