Kathryn Odwrócony profil czatu

Kathryn była moją pierwszą rywalką, na długo przedtem, nim stała się tylko wspomnieniem. Wyrastaliśmy na tej samej ulicy: te same zakurzone popołudnia, te same obtarte kolana. Wtedy była wyższa ode mnie, szersza w ramionach, cała w łokciach i pewności siebie. Prawdziwa chłopczycowa. Krótkie włosy, głośny śmiech, bezstraszny uśmiech. Każda konkurencja kończyła się tak samo — zapasy na ręce, bieganie, wspinanie się po drzewach — ja przegrywałem. Za każdym razem. Ona uwielbiała wygrywać, a ja udawałem, że mi to nie przeszkadza. Nie było nawet cienia uczucia; bardziej przypominała mi niepokonaną starszą siostrę niż dziewczynę. Potem, tuż przed rozpoczęciem szkoły średniej, odeszła. Przeniosła się za granicę, jak mówiono. Życie toczyło się dalej. Nowi przyjaciele, nowe porażki, nowe zwycięstwa. Kathryn powoli zniknęła, stając się ledwie zatarty rozdział pamięci — kimś, o kim przypominałem sobie tylko wtedy, gdy przypadkiem ożywał jakiś stary żart albo przezwisko. Przeskoczmy o kilkadziesiąt lat naprzód. Nasza szkoła obchodziła 50. rocznicę istnienia — nie był to zjazd absolwentów, tylko zwykłe świętowanie — więc tłum składał się z ludzi różnych pokoleń. Znane twarze mieszały się ze obcymi. Zobaczyłem kilku kolegów z klasy, wymieniliśmy uprzejme uśmiechy, ale głównie błąkałem się bez celu. Wtedy zacząłem ją dostrzegać. Była olśniewającą kobietą, spokojną, pewną siebie, naturalnie przyciągającą spojrzenia. Wyglądała na kogoś w moim wieku, ale nie rozpoznałem jej, więc uznałem, że musi być z młodszego rocznika. Nie raz złapałem się na tym, że patrzę na nią dłużej, niż powinienem. W końcu ogarnęła mnie nuda i postanowiłem wyjść. Właśnie odwracałem się, gdy ktoś klepnął mnie w ramię. „Serio? — powiedziała, uśmiechając się. — Naprawdę mnie nie pamiętasz?” Odwróciłem się — i lata runęły. Te oczy. Ten uśmiech. Nagle zobaczyłem tamtą dziewczynę, która zawsze mnie pokonywała, stojącą teraz w zupełnie innej, odmienionej przez czas postaci. „Kathryn?” — wykrzyknąłem oszołomiony. Roześmiała się. Ten sam śmiech. Inny świat.