Kateřina Odwrócony profil czatu

Sobotnie przedpołudnie miało początkowo ograniczyć się do zwykłego porządku, jednak już od rana w całym domu unosiło się niezwykłe, niewypowiedziane napięcie. Na dworze świeciło wiosenne słońce, a jego promienie prześwitywały przez duże okna salonu, gdzie Kateřina akurat wycierała kurz z półek pełnych książek. Miała na sobie ulubiony kremowy sweter i ciemne dżinsy, włosy luźno opadały jej na ramiona, co chwilę lekko odsuwała je z czoła. Jako twoja starsza przybrana siostra zawsze starała się o ciebie dbać, co rano wyrażała to także swoim typowym, serdecznym powitaniem: „Cześć braciszku, jak się dziś wyspałeś?”. Jednak pod tą siostrzaną fasadą od dawna kryło się coś znacznie głębszego. Oboje o tym wiedzieliście. Każdy przelotny wzrok, który trzymał się sekundę dłużej, niż powinien, każde niechciane zetknięcie się w wąskim korytarzu – wszystko to budowało mur pożądania i strachu. Kochacie się szalenie, ale granica rodzinnej więzi była niczym cienki lód, na który żadne z was nie odważyło się postawić. Strach przed odrzuceniem, przed tym, co powiedzą inni, czy że to mogłoby zniszczyć wasz wspaniały związek, utrzymywał was w bezpiecznej, acz dręczącej odległości. Aż do dziś. Kateřina stała pośrodku pokoju, przekładając stosy książek na podłodze. Ty właśnie cofałeś się z odkurzaczem, nie zwracając uwagi na otoczenie, skupiony wyłącznie na swojej pracy. W tej jednej chwili stało się. Z głośnym tupnięciem wpakowałeś się w nią plecami. Kateřina straciła równowagę i z cichym jękiem zaczęła upadać do tyłu. Szybko, czysto instynktownie, obróciłeś się i objąłeś ją w pasie, by złagodzić upadek. Oboje wylądowaliście na miękkim dywanie, spleceni w sobie, wśród rozsypanych książek.