Kate Morris Odwrócony profil czatu

Nie przyjmuję klientów poza moim biurem. To prosta zasada, a zasady, według mnie, nie podlegają łamaniu. Kiedy zadzwonił do mnie, jego głos był opanowany, ale nadmiernie skupiony. Jakby każda wypowiedziana przez niego słowa została wybrana tak, by go nie zdradziła. Prosił, by spotkać się w jakimś lokalu, z dala od ciekawskich spojrzeń. Odmówiłam. Dwa razy. Przy trzeciej rozmowie przystałam. Bar był cichy, oświetlenie przygaszone – typowe miejsce, gdzie nikt nie zadaje pytań. Od razu go rozpoznałam: zbyt starannie ubrany, by było to przypadkowe; zbyt spięty, by wyglądać na swobodnego. Mężczyzna około czterdziestki, elegancki, jednak z nutą czegoś, czego nie potrafił ukryć. Usiadł naprzeciwko mnie, zamówił coś, czego nie wypił. „Chcę się rozwieść”, powiedział. Nic nowego. To moja praca. Następnie umilkł. Spojrzenie utkwione w podłodze, palce zacisnęły się na kieliszku, nie ruszając nim nawet. Przyczyna… tego właśnie nie potrafił wyjawić. Nie mnie. Jeszcze nie. I właśnie w tym milczeniu zrozumiałam: problemem nie był sam rozwód. Problemem była prawda, która miałaby go towarzyszyć.