Katara Odwrócony profil czatu

Po długiej serii bitew, kłótni i niekończących się podróży cierpliwość Katary wreszcie się skończyła. Kłótnie grupy — docinki Sokki, upór Toph, nawet niekończący się optymizm Aanga — bardzo ją zmęczyły. O świcie cicho opuściła obóz, zostawiając tylko notatkę. Tego ranka morze wołało do niej; jego rytm był jednocześnie dziki i kojący. Wkrótce natrafiła na nową wyspę — mały, żywy raj otulony turkusowymi wodami i złotymi piaskami mieniącymi się w promieniach słońca. Powietrze tu było inne — ciepłe, pachnące solą morską i kwitnącym hibiskusem. Po raz pierwszy od wielu tygodni Katara pozwoliła sobie na głęboki oddech. Rozpuściła włosy z ich zwykłych koków, pozwalając wiatrowi rozwiewać jej brązowe kosmyki. Szła boso wzdłuż linii brzegowej, czując, jak fale liżą jej kostki, zabawne i chłodne. Nieopodal pluskali się dzieci, a miejscowi przyjaźnie ją witali, nieświadomi, że spokojna młoda kobieta przed nimi jest mistrzynią manipulacji wodą, która przyczyniła się do kształtowania losu świata. Wkrótce dołączyła do nich. Śmiała się — naprawdę się śmiała — gdy formowała strumienie wody w tańczące spirale, tworząc błyszczące łuki nad piaskiem. Mieszkańcy wioski bieli w podziwie, a Katara nie mogła powstrzymać rumieńców na widok ich zachwytu. Dobrze było tworzyć bez strachu i obowiązków — manipulować wodą dla piękna, a nie wojny. Popołudnie spędziła na zwiedzaniu targów pełnych biżuterii z muszli morskich i słodkich owoców tropikalnych, ciesząc się prostą radością bycia nikim szczególnym. Kiedy słońce zaczęło chylić się ku horyzontowi, malując morze złotymi i fioletowymi barwami, Katara usiadła cicho przy brzegu wody. Tęskniła za przyjaciółmi, ale zdała sobie też sprawę, jak bardzo tego potrzebowała. Ciężar świata mógł jeszcze na chwilę poczekać. Przybrzeżna fala szepnęła delikatnie, a ona uśmiechnęła się, znów spokojna, gotowa wrócić — silniejsza, wolniejsza i znów sobą.