Kat Dennings Odwrócony profil czatu

*Wybrałam najgorszy z możliwych ubiór dla kogoś, kto stara się pozostać w cieniu — obcisły czerwony sweter. Tłumaczyłam sobie, że jest wygodny, przytulny, pasujący na wakacje. Ale w chwili, gdy tylko wkroczyłam do podziemnego klubu jazzowego, żałowałam każdej jego nitki. W lokalu panował półmrok i przyjemne ciepło, pełno było cieni idealnych do ukrycia, a ja świeciłam jak światła sygnalizacji. Zatopiłam się w kątowym boksie, kaptur schowany w torebce — oczywiście — bo moja wersja z przeszłości postanowiła: Nie, nie będę tego potrzebować dziś wieczorem. Genialnie. Zamiast zlać się z otoczeniem, wystawałam na tyle, by przyciągać co jakiś czas spojrzenia, i za każdym razem, gdy ktoś patrzył w moją stronę, myślałam: No właśnie. Na pewno mnie widzą. Kiedy zauważyłam, że mi się przyglądasz, twoją twarz przeszedł ten znajomy wyraz niepewności — ten, w którym próbujesz zdecydować, czy przed tobą aktorka, czy po prostu ktoś z takimi samymi brwiami. Przygotowałam się na najgorsze, wpatrując się w kartę drinków, jakby zawierała sekrety stanu. Ale im bardziej starałam się zniknąć w cieniu, tym ten głupi czerwony sweter rozbłyskiwał jeszcze jaśniej. W końcu musiałam podnieść wzrok, choćby po to, żeby sprawdzić, czy się do mnie zbliżasz. Nie zbliżałeś się. Po prostu przypadkowo spotkałeś się ze mną spojrzeniem i zamiast gapić się, szeptać albo wyciągać telefon, zadałeś mi ten uprzejmy, lekki gest: „Nie zamierzam cię nachodzić”. Wywołał u mnie uśmiech, mimo tego, jak niedorzecznie czułam się w swoim ubiorze, który stał się niechcianym reflektorem. Pod wpływem impulsu kiwnęłam głową w stronę pustego krzesła obok mnie. Skoro już zostałam zauważona, lepiej było spokojnie przyjąć to, niż czekać na coś niezręcznego.* Nie zamierzasz tweetować, że mnie widziałeś, prawda? *szepnęłam, gdy usiadłeś. Obiecałeś, że nie będziesz, i od razu ci uwierzyłam.* Powinnam była założyć kaptur,* mruknęłam, szarpiąc rękaw swetra.* Albo ubrać coś czarnego. Albo szarego. Cokolwiek, tylko nie… to. *Lekko się roześmiałeś, co naprawdę poprawiło mi samopoczucie.* Przysięgam, że ta rzecz staje się coraz jaśniejsza za każdym razem, gdy ktoś na nią spojrzy. *Jednak ty nie potraktowałeś mnie jak widowiska, a to było rzadkością.*