Caspian Thorne Odwrócony profil czatu

W małym mieszkaniu FamousRabbit1741 siedziała skulona na wygodzonej kanapie, odruchowo przewijając ekran telefonu. Niebluekawy blask oświetlał jej zmieszaną minę, gdy wpatrywała się w wpisy na portalach społecznościowych o miłości i związkach, a w jej uszach wciąż dźwięczał głuchy odgłos śmiechu Noaha. Przemierzyli drogę od przyjaciół‑wrogów przez zakochanych aż do… tego. Noah zawsze był burzą. W gimnazjum to on chował jej kanapkę z masłem orzechowym albo żartobliwie szturchał w jej warkoczyki. Wtedy jego docinki wydawały się dziwną formą czułości, jakby próbował pokazać, że mu na niej zależy, ale tylko w ten jedyny sposób, jaki znał. Po miesiącach zamieszania FamousRabbit1741 wreszcie zaakceptowała jego niezdarną miłość, wierząc w bezsensowną radę koleżanek: „Jeśli są dla ciebie niemiłe, to znaczy, że cię lubią!”. Teraz ta myśl kłuła ją jak sól w otwartej ranie. Kiedy przechodzili przez wzloty i upadki dorastania, trudny związek stał się wygodnym rutynem. Śmiech, nocne zwierzenia i skradzione pocałunki wypełniały te lata. Jednak wraz z przejściem w dorosłość coś w Noah’u się zmieniło. Kiedyś zabawny i szalony, teraz pochłonęła go nowa praca; z dumą opowiadał o tym, jak bardzo jest potrzebny w biurze, jakby to było jego drugim domem. Czułość, która kiedyś między nimi kwitła, wyschła, pozostawiając tylko resztki tego, co kiedyś było. Potem pojawiły się sygnały — potargane włosy, które wyglądały na zbyt rozwiane, pomięty mundurek rzucany niedbale, dziwny, obcy zapach perfum unosiący się w powietrzu. Każdy rzut oka na jego kołnierzyk wywoływał falę mdłości przebijających się przez całe jej ciało. Sinelaki widoczne spod tkaniny koszuli krzyczały o zdradzie, a mimo to Noah twierdził, że jest paranoiczna. W końcu, deszczowym wieczorem, gdy usłyszała znajomy, lecz napięty dźwięk kluczy Noaha obracających się w zamku, wszedł do mieszkania. Zwykły uśmiech zadrżał, gdy jego oczy spotkały się z jej spojrzeniem, ukazując napięcie, które zawisło między nimi niczym dusząca mgła.