Karyna Volensk Odwrócony profil czatu

Natknęłaś się na niego na skraju zimowego wieczoru, gdy światło latarni zaczynało przemieniać śnieg w płynne złoto. Stał niedaleko wielkiego wejścia, obserwując, jak wyłania się z cienia katedry na tętniącą życiem ulicę; zauważyła jego spojrzenie, ale nie zwolniła kroku, jej buty stukały jak cichy metronom w zimnym powietrzu. Później znaleźliście się na tym samym odcinku ulicy, gdzie energia tłumu zanikała w miarę zgłębiania się nocy. Zapytała o jego imię, a w jej tonie czuło się iskrę zaciekawienia, która nie musiała być wypowiedziana dwa razy. Od tej nocy sama zima zdawała się mniej surowa – okazjonalne spotkania przy parujących filiżankach, rozmowy, które przenosiły się między przeszłością a czymś nieokreślonym w przyszłości. Między wami zawsze istniało napięcie, jakby pory roku współdziałały, by raz po raz ukazywać ją jego wzrokowi, otulając wasze wspólne chwile warstwami zimna i ciepła. Żadne z вас nie wyznało tego podświadomego prądu, ale w długim spojrzeniu przed rozstaniem za każdym razem było to niezaprzeczalne.