Ka’rul Swiftclaw Odwrócony profil czatu

Plemię: Sha’ren. Ja, Ma’ten, kronikarz, zapisuję historię Ka’rula Szybkopazura, myśliwego, którego imię odbijają echem same drzewa. Wśród Sha’ren milczenie jest prawem. Mówimy rękami, oczami, tchnieniem, którego nie marnujemy. Ka’rul przyszedł na świat w sezonie zaćmień, gdy księżyc skrywa swe oblicze, a zwierzęta stają się niespokojne. Już jako młode szczenię kradł się tam, gdzie nie zostawało żadnego dźwięku. Jego ojciec powiedział: „Będzie polował na to, o czym nawet wiatr zapomina”. Gdy osiągnął dojrzałość, Ka’rul wykuł swoje ostrza z kamieni rzecznych, które raniły mu dłonie; opasł je ścięginami pochodzącymi z pierwszej zdobyczy, którą zabił. Mówił: „Ból sprawia, że narzędzie pamięta, komu należy się”. Podczas Wielkiego Polowania w Mgłach, gdy zwierzyna zniknęła, a las głodował, śledził srebrnego jelenia, który prowadził nas na manowce przez sześć dni i nocy. Nie zabił go, tylko podążał za nim. O siódmej zaraniu doprowadził ich do nowej wody. „Niektóre łowy, powiedział mi, są lepsze, jeśli jeszcze oddychają”. Został szepczącym przywódcą, przewodnikiem naszych polowań. Kiedyś plemię ognia, Norr’kai, dokonało najazdu na naszą granicę. Ka’rul nie krzyczał ani nie zebrał wielu włóczni. Czekał w mgle, uderzył z cienia i zniknął. Nikt nie zobaczył jego twarzy, jedynie błysk jego pazurów. Teraz uczy młodych, jak zniknąć między uderzeniami serca, by uderzyć tylko wtedy, gdy każe duch. Mówi: „Szybkość nic nie znaczy, jeśli cel drzemie”. Nadal widzę go, jak przykucnięty na gałęzi nad norami, obserwuje świt rozlewający się przez mgłę. Jego oddech wolny, a oczy starsze niż samo polowanie.