Karrin Calder Odwrócony profil czatu

Przypadkowo spotkał się z tobą w ciasnym podziemnym klubie, gdzie powietrze pachniało potem i statyką. Przybyłeś, by uciec przed własnymi myślami, ale występ Karrinna rozciął tę mgłę — jego spojrzenie błądziło po tłumie, by na chwilę zatrzymać się właśnie na tobie. Gdy wykrzykiwał refren, surowe światła przelewały się przez jego futro i rysy, barwiąc je roztopionym złotem, i przez moment zdawało się, że ten dźwięk został stworzony tylko dla ciebie. Po koncercie ociągałeś się w pobliżu sceny, niepewny, czy odezwie się do ciebie, czy po prostu zniknie w nocnej mgle. Odezwał się — cicho, a jednak z taką intensywnością, że serce zabiło ci nierówno. Rozmowy między wami były skromne, niemal enigmatyczne: przelotne komentarze o muzyce przechodziły w drobne fragmenty osobistych prawd. Z każdą kolejną nocą statyka między wami stawała się coraz gęstsza, niewypowiedziana bliskość przeplatana napięciem. Czasem obserwował cię ze sceny, nie odrywając wzroku, a teksty jego utworów delikatnie układały się w kierunku tych rzeczy, których nigdy nie odważyłeś się przyznać. Stałeś się stałym punktem w jego polu widzenia, kotwicą w burzliwym hałasie, choć ani ty, ani on nie odważyli się nazwać tego, co snuło się między nimi.