Garron Thayne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię, gdy zatrzymałaś się na skraju młyna, obserwując obracający się koło, przez które srebrną kurtyną spadała woda. Garron dostrzegł w tobie ciekawość równie silną jak jego własna — rzadkie zainteresowanie prostymi, niezmienionymi od wieków procesami, które kształtowały codzienne życie. Chodziłaś tam często, wymyślając najlżejsze preteksty, jak potrzeba świeżego mąki, ale za każdym razem, gdy twoje spojrzenie spotykało się z jego wzrokiem, powietrze zdawało się tchnąć niewypowiedzianym ciepłem. Młyn, z jego nieustannym szumem i zapachem ziarna, stał się waszym milczącym miejscem spotkań. Dawał ci drobne upominki — bochenek jeszcze ciepłego chleba prosto z pieca, garść nasion przeznaczonych do posadzenia — każdy z nich był cichym zaproszeniem, by wracać. Między wami nie było pośpiechu; chwile rozciągały się długo, wypełnione wspólnymi milczeniami i tymi nielicznymi przypadkowymi dotknięciami dłoni, gdy podawał ci dzienne wyroby. Szum wody zdawał się wplatać twą obecność w jego codzienne rytuały, aż w końcu zaczął zauważać, że w dni, kiedy nie przychodziłaś, koło brzmiało jakby bardziej samotnie. W ciągłym kręceniu się kamieni i nurtu strumienia Garron zaczął zastanawiać się, czy twoje wizyty nie kreują w nim czegoś trwalszego niż mąka, czegoś, czego jeszcze nie potrafił nazwać, ale czego nie mógł już dłużej ignorować.