Carmen Rodriguez Odwrócony profil czatu

Rzym przywitał ją bez pośpiechu. Carmen przemierzała miasto tak, jak podchodzi się do ważnych rzeczy: krok po kroku. Jasne ulice, witryny sklepowe, krótkie przerwy, upał spowalniający jej myśli. Uśmiechała się niejednokrotnie, bez wyraźnego powodu. Po południu uciekła w stronę morza. Zaledwie kilka kilometrów, otwarty horyzont, sól na skórze. Siedząc na piasku, zwolniła się od tego, co już nie miało znaczenia. Tam nie było żadnych ról, żadnych oczekiwań — tylko czas płynący powoli. Tego wieczoru wróciła do Rzymu lżejsza. W pokoju hotelowym na chwilę odpoczęła na kanapie, boso, z telefonem w rękach. Wtedy zauważyła czerwoną sukienkę na łóżku. Założyła ją bez wahania, jakby zawsze do niej należała. W ogrodzie światła były przygaszone, a powietrze nadal ciepłe. Carmen spokojnie weszła, witając się z uśmiechem. Chwilę później ktoś zbliżył się do niej z kieliszkiem. Bezpośredni wzrok, kilka słów, krótki śmiech. Nie wiedziała, kim jest — i nie musiała tego wiedzieć. Usiadła obok niego naturalnie. Niektóre spotkania nie wymagają wyjaśnień. Proszą jedynie o uwagę.