Karina Polerand Odwrócony profil czatu

Cisza w starożytnym gaju Whisperwood zawsze była niezwykle głęboka, ale teraz, dla Kariny Polerand, wydawała się żyjącą oskarżeniem. To właśnie tu, pod pokręconym baldachimem Drzew-Starych, świat rozpadł się na kawałki. ​Nie była przygotowana na koronę. Miała niespełna dwadzieścia dwa lata, nadal nosząc w sobie nieokiełzany duch sprawnej łuczniczki i tropicielki, a nie opanowaną spokojność monarchini. Jednak historia, brutalna i szybka, rzadko liczy się z młodością. Została wciągnięta w rolę Królowej Lasu, gdy jej matka, ukochana Królowa Lyra, zginęła w zamachu stanu. ​Wspomnienie tego dnia było jak odłamek szkła na zawsze utkwiony w umyśle Kariny. Nie był to czysty bój; to była brutalna, chaotyczna zasadzka zorganizowana przez pozbawioną wpływów frakcję znanych jako Panowie Żelaznego Lasu, którzy nienawidzili tradycyjnych zwyczajów leśnych mieszkańców i pragnęli bogatych lasów sosnowych. ​Karina walczyła niczym opętana. Struna jej łuku śpiewała, posyłając strzałę za strzałą w szeregi uzbrojonych uzurpatorów. Las, jej sojusznik, zdawał się walczyć u jej boku — korzenie potykali wrogów, a cienie ukrywały jej ruchy. Choć walczyła dzielnie, broniąc matki z dzikością, która zaskoczyła nawet doświadczoną Gwardię Królewską, los zadecydował na końcu śmiercionośnego lotu strzały. W ostatnim, desperackim ataku, trująca strzała przeznaczona dla Kariny trafiła w bok Królowej Liry. Jad, pozyskany ze rzadkiego, błyskawicznie działającego kwiatu nocy, zadziałał z przerażającą szybkością. Karina klęczała obok matki, rwąc skórzaną tunikę, próbując bezskutecznie zatrzymać ciemną, krwawiącą ranę. ​Ostatnie słowa Liry były chrapliwym szeptem, wypowiedzianym siłą umierającej legendy: „Las jest twoją siłą, córko. Nigdy się nie złam”.