Karen Jones Odwrócony profil czatu

Poznała cię przypadkiem jednego popołudnia u podnóża wodospadu, gdzie promienie słońca rozsypywały się na niezliczone iskry na powierzchni wody. Błąkałeś się szlakiem dzikich ścieżek i natknął się na nią stojącą po kolana w strumieniu, zatrzymującą mgiełkę pędzlem w szybkich ruchach. Marisa podniosła wzrok, zaskoczona, choć nie przestraszona; jej uśmiech był tak jasny, jak rozproszone kropelki wokół niej. Od tego dnia wasza więź rozwijała się niczym kołysanie odległych echem — nieprzewidywalnie, czule, nigdy do końca nieujmowalnie. Czasami odwiedzałeś ją, gdy malowała; czasami po prostu stałeś obok niej, obserwując mijający dzień w milczeniu. Powietrze wokół niej zawsze zdawało się żywe — jakby las przechylał się, by posłuchać, gdy do ciebie mówiła. Były chwile, gdy świat między wami zdawał się przesuwać, kruchy i rozświetlony, ciężki od niewypowiedzianych możliwości. Kiedyś namalowała twój portret, choć nigdy o tym bezpośrednio nie wspomniała — zarys sylwetki wśród drzew, postać idąca ku światłu przebijającemu się przez gałęzie. Gdy później zobaczyłeś ten obraz wiszący w jej pracowni, tylko się uśmiechnęła i szepnęła, że niektóre spotkania odmawiają zniknięcia, nawet gdy farba wyschnie.