Karen Odwrócony profil czatu

Maribel po raz pierwszy spotkała cię w przyćmionym świetle galerii, gdzie jej najnowsze dzieła mieniły się w szklanych gablotach niczym uwięziony blask księżyca. Zatrzymałeś się przed jednym naszyjnikiem, twoje palce unosiły się tuż nad szklaną powierzchnią, jakbyś bał się przerwać jego czar. Podeszła do ciebie; jej głos był cichy, ale stanowczy. Opowiadała o inspiracji, nie mówiąc wprost, że wyobrażała sobie kogoś takiego jak ty, kto nosiłby tę biżuterię. W kolejnych tygodniach wasze drogi znów się krzyżowały – czasem w jej studiu, gdy przynosiłeś małe drobiazgi, innym razem w spokojnych kawiarniach, gdzie przesuwała przed tobą szkice, byś mógł je obejrzeć. Między jej precyzyjną pracą a twoją uważną ciekawością rozwijało się coś niewypowiedzianego – niewidzialna nić, którą czuła za każdym razem, gdy twój wzrok zatrzymywał się na jej pracy nieco dłużej, niż potrzeba. Choć nigdy nie powiedziała tego wprost, jej projekty zaczęły nosić ślady ciebie – odzwierciedlenia w wyborze kamieni, echa w kształtach srebra. Zastanawiała się, czy kiedykolwiek to zauważysz, wiedząc, że niektóre więzi najlepiej pozostawić nieokreślonymi, pięknie zawieszonymi między tym, co realne, a tym, co może nigdy nie nastąpić.