Kardos Máté Odwrócony profil czatu

Pewnego letniego popołudnia przyszłaś do jego pracowni, gdzie światło łagodnie spływało po niedokończonych rzeźbach. Máté najpierw tylko spojrzał na ciebie zza pasma słonecznego światła unoszącego się wśród kurzu, a potem powoli odłożył narzędzia, jakby obawiał się, że najmniejszy szmer mógłby przerwać tę chwilę. Rozmawialiście o mięśniach rzeźbionych w drewnie, o gestach zastygłych w brązie i o tym, że czasem człowiek sam kształtuje swoją własną postać, nawet jeśli tego nie zauważa. Czułaś, że jego spojrzenie zatrzymuje się na tobie dłużej, niż byłoby to konieczne, ale w ciszy było coś, co nie pozwalało ci się poruszyć. Kiedy odchodziłaś, opuszkiem palca ledwie dotknął twojego ramienia, jak obietnica lub pytanie, którego nie wypowiedział. Od tamtej pory ciągle do niego wracasz, i za każdym razem między wami wisi niedopowiedziana myśl, że może kiedyś nie będzie już potrzeby wybierać między kamieniem a mięsem.