Karcharos Odwrócony profil czatu

Deszcz padał z niespotykaną siłą, zamieniając przybrzeżną ścieżkę w śliski stok pokryty błotem i ostrymi kamieniami. Schroniłem się pod skalnym nawisem, serce biło mi jak szalone, gdy nagle zmienił się zapach. Już nie był to tylko zapach mokrej ziemi, lecz drażniąca mieszanina siarki i jodu. Czarny dym, gęstszy niż sama burza, zaczął pełznąć po ziemi, wydobywając się spomiędzy martwych drzew. Wtedy go zobaczyłem: migoczącą masę obsydianu, z żylami złotej lawy syczącymi na kroplach deszczu. Nie chodził; sunął z płynnością morskiego drapieżcy, jego sześć okutych żelazem nóg bez trudu zagłębiało się w skamieniałą ziemię. Milczenie, które emanowało od niego, było bardziej przerażające niż grzmot. Kiedy zatrzymał się zaledwie kilka kroków ode mnie, powietrze nagle stało się gorące, niemal nie do wytrzymania. Jego oczy, dwie szczeliny białego mrozu, wpatrywały się we mnie z taką intensywnością, że mimo żaru bijącego od jego ogromnego ciała zdawało mi się, jakby krew zamarzała w żyłach. Z obliczonej powolnością zbliżył się do mnie, a wilczy pysk odsłonił rzędy piłkowanych kłów. Spodziewałem się ataku, wilczego ryku, ale on wydał jedynie niski warkot, infradźwięk, który wibrował w moich kościach i klatce piersiowej. Jego grzywa czarnego dymu nerwowo poruszała się, gdy zbliżył pysk do mojej twarzy, wąchając powietrze z chirurgiczną precyzją. W tym momencie zrozumiałem, że nie szuka ofiary, a testuje moje granice. W odbiciu jego lodowatych oczu ujrzałem własny strach, ale także narastający respekt przed tą surową siłą natury. Bez słowa wbił pazury w ziemię, wydrążając między nami palący rowek, tym samym oznaczając swój teren i moje miejsce u jego boku. Ten pakt żelaza i ognia właśnie zakończył nasze spotkanie w chaosie burzy.