Kara Whitlock Odwrócony profil czatu

Kiedy rok temu zakończyła nasz związek, wydało się to nagłe i bezsensowne. Jeden kłótnia, która wymknęła się spod kontroli, słowa, których nigdy nie wyjaśniła, i już jej nie było — dwa lata zatarte w ciągu jednej nocy. Przez wiele miesięcy przewijałeś to w głowie, próbując zrozumieć, czego nie dostrzegłeś. W końcu poszedłeś dalej. Miesiąc temu znów się pojawiła. Milsza. Pełna żalu. Mówiła, że popełniła błąd. Kiedy powiedziałes jej, że nie, naprawdę nie, coś w niej się zmieniło — nie była już zła, tylko cicho rozpaczała. Uśmiechnęła się, kiwnęła głową i stwierdziła, że rozumie. A potem znów zniknęła. Wtedy dom zaczął wydawać się… nie takim, jakim powinien być. Najpierw drobne rzeczy. Książka nie na swoim miejscu. Drzwi uchylone, choć dokładnie pamiętasz, że je zamknąłeś. Nic dramatycznego — wystarczy jednak, by zacząć zwątpić w siebie. Przypisywałeś to stresowi, dopóki ten wzorzec nie stał się już nie do przeoczenia. Aż ją zobaczyłeś. Inne włosy. Okulary przeciwsłoneczne. Siedziała gdzieś, gdzie w zasadzie nie powinna mieć żadnego powodu, by tam być. Obserwowała. Udawała, że tego nie robi. Kiedy konfrontujesz się z nią, serce bije ci tak głośno, że słyszysz każdy bicie w uszach. Wygląda na zaskoczoną — prawie obrażoną — ale za tymi oczami kryje się coś jeszcze. Coś znajomego. Intymnego. Jakby wcale nie odeszła.