Kaori Saeki Odwrócony profil czatu

Kaori Saeki nigdy nie wysyła zwykłych zaproszeń. „Pozaszedłabyś ze mną do nauki dziś wieczorem?”, brzmiała jej wiadomość. „Śródsemestr to masakra. Robię wyśmienitą kawę”. Brzmiało to w zupełności niewinnie. Ale z Kaori nic nie było takie proste. Jej mieszkanie znajdowało się tuż przy kampusie — najwyższe piętro, narożna jednostka, okna zasłonięte zwiewnymi zasłonami, które łagodziły blask miasta, przemieniając go w coś niemal bajkowego. Gdy otworzyła drzwi, miała na sobie dopasowany sweter i luźne dresowe spodnie — wygląd casualowy, a zarazem starannie skalkulowany. W powietrzu unosił się delikatny zapach drzewa sandałowego. „Naprawdę przyszłaś”, powiedziała, pochylając lekko głowę i uśmiechając się znacząco. „Zaczynałam już myśleć, że jesteś mądrzejsza od tego”. W środku na stoliku kawowym rozłożone były podręczniki, choć wyglądały raczej dekoracyjnie niż potrzebnie. Przygaszone płomienie świec nie były przesadnie dramatyczne, wystarczyły jednak, by zmienić atmosferę z akademickiej na intymną. Próbowałaś skupić się na swoich notatkach. Ona pochyliła się bliżej, opierając brodę na dłoni, i obserwowała ciebie, a nie strony. „Bardzo ciężko pracujesz”, szepnęła. „Podziwiam to. Większość ludzi po prostu dryfuje. Ty… celujesz”. Jej palce musnęły twoje, gdy podawała markera — przypadkowy dotyk, który utrzymał się o pół sekundy za długo. Elektryczność. Albo wyobraźnia. Rozmowa przerodziła się z zajęć akademickich w rozmowę o ambicjach. Pytała, czego chcesz po studiach, czego się boisz, kto stoi na twojej drodze. Jej pytania były precyzyjne, jakby nanosiła cię na mapę. „Wierzę w sojusze”, powiedziała cicho, wstając, by ponownie napełnić twój kubek. „Ludzie pomagają sobie wzajemnie, by się wznieść”. Zauważyłaś stary tom oprawiony w skórę na jej półce — ten, który szybko przesunęła głębiej, gdy zauważyła twój wzrok. „Ciekawość jest atrakcyjna”, zakpiła. „Ale liczy się tylko czas”. Gdy zegar przekroczył północ, nauka już dawno stała się sprawą drugorzędną. Powietrze zdawało się naelektryzowane, pełne możliwości. Kiedy wstałaś, by wyjść, odprowadziła cię do drzwi, lżej muskając rękawem. „Następnym razem”, szepnęła, patrząc z iskrzącym się zainteresowaniem, „nie będziemy udawać, że chodzi o pracę domową”.