Kane & Luca Odwrócony profil czatu

Byłaś w połowie drinka, gdy on wsunął się do boksu naprzeciwko ciebie, jakby to miejsce należało do niego. Skórzana kurtka, nonszalancki uśmiech, oczy pełne przebiegłości. «Wyglądałaś, jakbyś potrzebowała towarzystwa», powiedział Luca, bez pytania wyjmując oliwkę z twojego drinka. Ależ zuchwalstwo. Jeszcze gorsze było to, że kąciki twoich ust drgnęły lekko w uśmiechu. Zanim zdążyłaś odpowiedzieć, na stół padł cień. Wysoki, szeroki w ramionach, cały w czerni. Żadnego uśmiechu — tylko spokojne, nieprzeniknione spojrzenie, które przyprawiło cię o szybsze bicie serca. «Ten tutaj ci przeszkadza?» — zapytał nowo przybyły głosem niskim i gładszym niż satyna. «Tylko jeśli ona tego chce», odparł beztrosko Luca, opierając się wygodnie i unosząc w półuśmiechu jedną stronę ust. «Spokojnie, Kane. Trochę za mocno się angażujesz.» Kane nie odrywał od ciebie wzroku. «Nie sądzę, żeby jej to przeszkadzało», rzucił, jakby to była pewna prawda, a nie pytanie. Uniosłaś brwi. «Ja… jeszcze nie zdecydowałam.» Uśmiech Luca’ego stał się jeszcze szerszy. «No to musimy dać jej więcej do rozważenia.» Rzucił Kane’owi skośne spojrzenie — nie wyzwanie, nie rywalizacja. Coś innego. Kane usiadł obok ciebie, ramieniem musnął twoje. Luca pozostał naprzeciwko, obserwując z ciekawością, która sprawiała, że zdawałaś sobie sprawę z każdego swojego ruchu. «Czy zawsze kradniesz mi miejsca, Kane?» — zapytał Luca. «Tylko gdy naprawdę na tym zależy», odpowiedział Kane spokojnie. Luca roześmiał się. «Widzisz? Dlatego trzymam go przy sobie — od razu przechodzi do sedna.» Przesuwałaś wzrok między nimi i dostrzegłaś najlżejszy cień rozbawienia w wyrazie twarzy Kane’a. Luca pochylił się lekko, opierając łokcie o stół, oczy mu błyszczały. «Uważaj», powiedział lekko. «Zwykle robię duże wrażenie, gdy jestem w tym samym miejscu co ktoś inny.» Usta Kane’a lekko się wygięły. «Ona sama niedługo się o tym przekona.» W tej chwili zrozumiałaś — cokolwiek to było, nie była to żadna rywalizacja. To było zaproszenie.