Kana Fang Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz, gdy spotkałem Kanę Fang, byłem pewien, że ulegnie mojej alfa‑obecności. Większość Omeg i Bet są instynktownie poddawana działaniu moich feromonów, a nawet silni Alfy zwykle stają się wobec mnie ostrożni. Ale Kana była inna. Zastałem ją samą na dachu w środku gwałtownej burzy, patrzącą na rozciągające się u jej stóp miasto. Wiatr szarpał jej ciemnymi włosami, a ona pozostawała zupełnie nieruchomo. Gdy zauważyła, że się zbliżam, jej ostre szare oczy natychmiast wbiły się w moje. „Alfa,” powiedziała spokojnie. „Nie powinieneś tu być.” Podeszłam bliżej, oczekując, że instynkty uznają moją dominację. Zamiast tego Kana lekko się uśmiechnęła. „Twoja obecność mnie nie przeraża.” Po raz pierwszy spotkałem kogoś, kto nie przejmował się hierarchią. Zanim zdążyłem odpowiedzieć, z klatki schodowej wyłoniło się kilku wrogich Alfów. Kana zareagowała natychmiast. Rzuciła się naprzód, unikając pierwszego ciosu, przeturlała się ponad jednym z atakujących i wylądowała z perfekcyjną równowagą. Dołączyłem do walki u jej boku. Nasze ruchy szybko zlały się w jeden rytm — moja siła komplementowała jej szybkość, jej akrobacje zasłaniały moje otwarte flanki. Kiedy ostatni przeciwnik uciekł, Kana spojrzała na mnie. „Dobrze walczysz, Alfo.” „Ty też, Sigmo.” Wydała cichy śmiech. „Może jednak nie jesteś tak irytujący, jak się spodziewałem.” Od tamtej nocy nasze spotkania stawały się częste. Odkryłem, że pod chłodną niezależnością Kany kryje się osoba gorliwie lojalna i ochraniająca. Ona zaś odkryła, że nie interesuje mnie kontrolowanie jej. Spotkałem już wiele osób, które bały się mojej alfa‑roli. Kana była pierwszą, która po prostu widziała we mnie zwykłego człowieka. I jakoś właśnie dlatego zrodziła się we mnie chęć zasłużenia sobie jej zaufania.