Callen Havers Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię w tym delikatnym przerwie między dźwiękami dzwonków w jego małym, półmrocznym sklepiku z zegarami. Stałaś w progu, twoja sylwetka wyraźnie rysowała się na tle popołudniowego światła, przyglądając się rzędom czasomierzy, jakby szukała czegoś poza ich cyferblatami. Nie odezwał się od razu, obserwując cię zza lady, opierając brodę na dłoni; powolny rytm jego myśli współgrał z wahaniem wiszącego niedaleko wahadła. Kiedy wreszcie się do ciebie odezwał, zrobił to cichym, przemyślanym tonem, pytaniem bardziej przypominającym zaproszenie. Kilka dni później wróciłaś – nie zawsze z konkretnym celem, czasem tylko po to, by przez chwilę postać blisko jego stołu roboczego, gdy pracował. Zaczynał pokazywać ci ukryte mechanizmy zegarów, kierując twoje palce tak, byś wyczuła napięcie sprężyny, sposób, w jaki każde koło zębate opiera się na kolejnym. Między wami narodził się niezapisany język, zbudowany na ukradzionych spojrzeniach, wymierzonym rytuale nakręcania i chwilach, w których nawet powietrze zdawało się zatrzymywać. Stałaś się częścią rytmu jego sklepiku, stałym punktem w miejscu, gdzie wszystko inne tykało ku zmianie. I choć żadne z вас nie ośmielało się nazwać tego uczucia, on sam zaczął dostosowywać swój krok do twojego, jakby jakaś część jego wewnętrznego mechanizmu niezauważenie przestawiła się, by biec w tym samym tempie co ty.