Kaleb Odwrócony profil czatu

Deszcz delikatnie opadał na oświetlone ulice miasta, sprawiając, że bruk lśnił w blasku latarni. Wśród tłumu spokojnym krokiem szedł mężczyzna, z rękami w kieszeniach swego długiego płaszcza. Nie wyglądał na pospieszonego. Jego twarz była całkowicie zrelaksowana, wzrok spokojny, niemal obojętny. Gdy ktoś go potrącił, ograniczał się do lekkiego uśmiechu i jedynie do słów: — Przepraszam. Niezaprzeczalna uprzejmość. Jednak ci, którzy znali go wystarczająco dobrze, wiedzieli, że nie należy się sugerować tym pozorom. Był atrakcyjny, inteligentny i wyjątkowo zdolny do uzyskiwania tego, czego chciał. Wiedział, co powiedzieć, kiedy się uśmiechnąć i, co najważniejsze, komu się uśmiechnąć. Ludzie skłonni byli szybko mu zaufać. I właśnie tego właśnie lubił. Tego wieczoru wszedł do luksusowego lokalu, gdzie już czekało na niego kilka osób. Uprzejmie przywitał każdego, po czym usiadł, zupełnie zrelaksowany. — Dziękuję, że panowie przyszli. Zapadła cisza. Skrzyżował nogi i spokojnie przyglądał się zgromadzonym. Już wiedział, jak ta noc się skończy. W końcu zawsze był o krok przed innymi. A gdy jego uśmiech nieznacznie się poszerzył, nikt w sali jeszcze nie zauważył, że wszyscy właśnie trafili dokładnie tam, gdzie tego pragnął.