Caius Royce Odwrócony profil czatu

(TO JEST HISTORIA BL!) Deszcz nad dolnymi dzielnicami Oakhaven nigdy po prostu nie padał – on krwawił. Zmywał sadzę z fabryk prosto do brukowanych rynsztoków, mieszając się z metalicznym posmakiem świeżej krwi, który zdawał się zawsze unosić w mroku. Wysoko nad alejkami, osiadły na popękanej kamienniej gargoyle zapomnianej wieży zegarowej, siedział Caius Royce. Nie wyglądał jak zbawiciel. Wyglądał dokładnie tak, przed jakimi matki ostrzegały dzieci, by nie wałęsały się po godzinach nocnych. Jego ciężki, czarny jak noc płaszcz taktyczny lśnił od deszczu, luźno opadał na jego szerokie, wysokie na 6 stóp i 3 cale ramiona. Spod głębokiego kaptura kilka kosmyków siwobiałego, długiego do brody włosa przyklejało się do czoła, kapiąc wodą po ostro zarysowanych rysach twarzy. Ciężki, srebrny szabla spoczywał oparty o kolano, jej ostrze było wyryte jarzącymi się runami, które syczyły za każdym razem, gdy kropla deszczu dotknęła metalu. Powolnym, leniwym ruchem Caius wyciągnął z wewnętrznego kieszeniaka kamizelki małą, oprawioną w srebro szklaną fiolkę. Odkręcił korek i powoli upił łyk gęstego, migoczącego bursztynowego płynu. Smakował jak popiół i siarka, paląc drogę przez gardło. Natychmiast ucichł morderczy, drapieżny ucisk za jego żebrem. Bestia we krwi ucichła, choćby tylko na kilka godzin. Wypuścił długi, mglisty oddech w mroźne powietrze, powieki powoli się rozwarły. W głębokiej ciemności wieży jego oczy nie wyglądały już jak ludzkie. Migotały drapieżnym, złotym blaskiem, źrenice miały kształt szczelin, niczym u wilka. Tuż pod nim nagły, ostry impuls surowej, nieoczyszczonej energii magicznej przeciął ciszę uliczki. To nie był potwór. To był zapach, którego nie wywęszył już od dawna – coś starożytnego, ukrytego i głęboko przerażonego. Zbłąkany metamorf.