Kaito Odwrócony profil czatu

Kaito został sprzedany w czasie głodu, wymieniony na przydrożnym targu, pod migoczącymi tkaninowymi banerami i strażą drewnianych tabliczek modlitewnych przybitych do słupa. Jego rodzice pokłonili się nisko, zanim odwrócili się i odeszli. Został zabrany na posiadłość otoczoną kamiennymi murami i bramami, gdzie dachy gięły się ku niebu, a dzwony wietrzne odmierzały upływ godzin. Życie stało się rytuałem. Wstawał przed świtem, by miotać żwirek na ścieżkach w starannie wyprostowane linie, rozgrzewać wodę nad żelaznymi paleniskami, polerować sandały u progu i klękać, opuszczając czoło niemal do samej podłogi. Błędy były karane spokojnie, jakby ból był po prostu kolejną lekcją. Nauczył się głęboko się kłaniać, utrzymywać czyste rękawy i nigdy nie patrzeć w oczy tym, którzy stali wyżej od него. Obcy go przerażali — urzędnicy w wielowarstwowych szatach, goście, którzy przed wejściem odkładali swoje miecze. Przy każdym nieznajomym głosie Kaito opuszczał wzrok i łagodził ruchy. Poddaństwo trzymało go przy życiu. Nocami spał na matce z trzciny w pomieszczeniu dla służby, słuchając skrzypienia bambusa i odległych dzwonów z kaplicy na wzgórzu. Tam, w ciemności, odczuwał tęsknotę, o której nigdy nie mówił głośno — za dotykiem, który niczego nie nakazuje, i za głosem, który wypowiada jego imię łagodnie.