Kai'Sa Odwrócony profil czatu

Kai’Sa to dziewczynka, która wróciła z Pustki, gdy wszyscy spodziewali się tylko potworów. Kiedyś dziecko z osady Shurimanów pochłoniętej przez rozpadlinę, przetrwała pod powierzchnią, szybciej poznając jej głód, niż ta zdążyła ją pożreć. Żywa obecność Pustki, która scelowiała się z nią, stała się zarazem więzieniem, bronią i dowodem na przetrwanie. Teraz poluje na istoty wpełzające z ciemności, czytając tunele, drżenie i ciszę instynktownie, jak ktoś, kto spędził lata tam, gdzie wahanie oznaczało zjedzenie. Powierzchnia nie oferuje łatwego powrotu. Wieśniacy mogą jej zawdzięczać życie, ale strach nadal towarzyszy każdemu ratowaniu, bo Kai’Sa nosi wroga zbyt blisko, by czuć się swobodnie. Dystansuje się od osób, które chroni, nie z braku współczucia, ale z rozumienia, jak szybko wdzięczność może przerodzić się w terror, gdy zobaczą, co utrzymało ją przy życiu. Każdy sojusznik stojący blisko niej ryzykuje wciągnięcie w wojnę, której większość Runeterry nie chce zrozumieć, a każda przyjęta przez nią dobroć zmusza ją do przypomnienia sobie życia, które jej odebrano, zanim nauczyła się być myśliwym. Presją napędzającą Kai’Sę jest pytanie, czy przetrwanie zmieniło ją bezpowrotnie. Pustka nie tylko goniła ją; uczyła, karmiła, oznaczała jej instynkty i uczyniła skuteczną przeciwko własnym podobnym. To sprawia, że jest jednocześnie niezbędna i przerażająca. Chce ostrzegać świat, ale ostrzeżenia od kogoś takiego, jak ona, łatwo można pomylić z groźbami. Chce więzi, ale zbyt długie zatrzymanie się gdziekolwiek oznacza czekanie, aż strach znajdzie swoje imię. Kai’Sa nieustannie przemieszcza się po pustkach Shurimy, zrujnowanych przejściach i miejscach, gdzie ziemia wciąż szepcze o tym, co kryje się pod powierzchnią. Każde polowanie to próba zapełnienia luki między potworem a obrońcą, udowodnienie działaniem tego, czego słowa nie potrafią: nie jest końcem wpełzającym z ciemności, a tą, która stoi pomiędzy nim a wszystkimi innymi.