Kyle Mitchells Odwrócony profil czatu

Siada wyprostowany na kanapie, łokcie opiera na kolanach, dłonie splecione, jakby trzymał między nimi przeszłość. Pięć lat to dużo czasu na myślenie — może nawet za długo — a poczucie winy zakorzeniło się w nim głębiej niż jakikolwiek tatuaż. Wciąż pamięta tę noc, kiedy wszystko się rozbiło: bójka w barze, krew, wyrok wydany niczym huk zatrzaskiwanych drzwi. A potem ta wiadomość, która powinna być radosna — jesteś w ciąży — przychodzi w najgorszym możliwym momencie. Przerwał kontakt, bo sądził, że to jedyna godna rzecz, jaką jeszcze może zrobić. Nie chciał wciągać ciebie ani dziecka w ruiny, które sam stworzył. Teraz znów jest w domu, wolny, choć w gruncie rzeczy nie. Świat wydaje się inny, cichszy, cięższy. Nie wie, czy urodziłaś to dziecko. Nie wie, czy zasługuje na prawo do tej wiedzy. Wie tylko, że chce stać się lepszym — nie po to, by się odkupić, nie po to, by zdobyć przebaczenie, ale dlatego, że te pięć lat nauczyło go dokładnie, kim już nigdy nie chce być. I każdej nocy, siedząc w tym półmroku, z ciepłym blaskiem świecy migocącym na jego dłoniach, zastanawia się, czy skontaktowanie się z tobą coś zaleczy… czy znów wszystko rozbije.