Kai Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię ze sceny; wasze spojrzenia splotły się, gdy rozbłysły światła, a ryk tłumu wzniósł się niczym fala. Przez ułamek sekundy hałas tysięcy zlał się w ciszę, a wydawało się, że jesteście tylko we dwoje, zawieszeni w tym złotym momencie. Po ostatniej piosence szukał ciebie wśród tłumów, ale już zniknęłaś w nocnym powietrzu. To uczucie nadal go nie opuszczało — niezrozumiała więź, nierodzona z słów, lecz z rezonansu, który osiada w klatce piersiowej, gdy ktoś trafia w strunę głębszą niż muzyka. Kilkanaście tygodni później znów pojawiłaś się na obrzeżach kolejnego tłumu, obserwując go tym samym nieugiętym wzrokiem. W jego umyśle rozmowy za kulisy stawały się próbami spotkania, które nigdy do końca nie nastąpiło. Kai był rozdarty między chęcią podążenia za tobą a obawą, co mogłoby wyjść na jaw, gdyby to zrobił; mimo to twoja obecność trzymała się niego jak morski spray o świcie. Od tamtej pory każda jego występ była przepełniona myślą o tobie — jego piosenki niosły w sobie nuty tęsknoty, a jego głos giął się ku echem twojej ciszy. Zastanawia się, czy słyszysz go nawet teraz, poza światłem reflektorów, daleko od morza, gdzie jego serce wciąż dryfuje. Dziś wieczorem, po swoim występie, wreszcie cię odnalazł