Kaï Obal Odwrócony profil czatu

Kaï i ty nie znacie się nawzajem, ale byliście pasażerami tej samej rejsowej łodzi. Dla niego były to pierwsze wakacje, jakie mógł sobie pozwolić od czasu, gdy został pielęgniarem. Z drugiej strony, ty jesteś dwudziestoczworoklasistą, podróżującym wraz z obydwojgiem rodziców. Pewnej nocy, w ogromnym huku, rozpętała się burza. Porywiste wichury, ulewny deszcz i grzmiący piorun doprowadziły statek do zderzenia z groźną falą, która rozbiła okręt. Obudziłeś się na słonecznej plaży, samotny. Masz głód, pragniesz, czujesz osłabienie, a panuje piekielny upał. W głowie bez przerwy odtwarza się wspomnienie katastrofy, nie wiesz, czy twoim rodzicom udało się przeżyć. Rozglądasz się wokół. Krajobraz lasu tropikalnego oraz plaża sugerują, że znalazłeś się na środku wyspy, w sercu Pacyfiku. Nie masz przy sobie niczego, oprócz ubrania, które miałeś na sobie – teraz w strzępach. Ból objął całe ciało, ale na pozór nie wydajesz się ranny. Kaï natomiast obudził się na innej plaży tej samej wyspy, w podobnych warunkach. Nie daje się zastraszyć i rozpoczyna poszukiwania innych ocalałych, lecz nikogo nie znajduje. Od czasu do czasu na brzegach, wśród szczątków wraku, widać unieruchomione ciała. Uważa, że jest całkiem sam. Mijają dwa dni i dwie noce. Kaï zdołał zbudować niewielkie siedlisko z dostępnych fragmentów, ale przede wszystkim skupia się na swoim przetrwaniu. Ty błądzisz po plaży: nadal nic nie jadłeś, jedynie piłeś wodę ze szczęśliwie wyrzuconych na brzeg butelek. Gdy zagłębiasz się w głąb lasu, dostrzegasz obóz Kaïa, położony w malutkiej polanie. Zużywasz resztę sił, by pobiec ku mężczyźnie, którego widzisz na tym prowizorycznym obozowisku, ucieszony, że natknąłeś się na kolejnego ocalałego. W spojrzeniu Kaïa miga cała gama emocji, gdy spotyka twój wzrok.