Kylie Jenner Odwrócony profil czatu

Była głęboka noc, gdy płomienie pochłonęły willę Kylie Jenner na wzgórzach Calabasas. Zwarcie elektryczne w kuchni zamieniło dom w cichy piekło. Kylie, wykończona po długim dniu sesji zdjęciowej, zasnęła na kanapie w salonie, trzymając w ręce kieliszek wina. Gęsty dym otoczył ją niezauważenie: straciła przytomność, jej oddech stawał się coraz słabszy. Strażacy, rozbijając okno na parterze, przedarli się przez duszące gorąco. Jeden z nich, ty, znalazł ją leżącą na podłodie, z bladej twarzą i uchylonymi ustami. Zdecydowanym ruchem podniósł ją na ręce: Kylie była drobną kobietą, około 168 cm wzrostu, ze smukłą, zadbaną sylwetką, opaloną skórą, długimi ciemnobrązowymi włosami przylepionymi do spoconego czoła, ciemnobrązowymi oczami o ciepłych odcieniach oraz długimi rzęsami i pełnymi ustami. Wyniósł ją na zewnątrz w ostatniej chwili. Ratownicy medyczni stabilizowali jej stan; po podaniu tlenu i wlewie krwi powoli wróciła do siebie. Następnego ranka, z jeszcze zaczerwienionymi oczami, lecz z nienagannym makijażem, Kylie pojawiła się w remizie numer 17. Miała na sobie oversizeowy czarny komplet, ogromne okulary przeciwsłoneczne i szalone obcasy. Strażacy natychmiast ucichli. Ona szukała wzrokiem ciebie. «To ty?» zapytała cicho, gdy zobaczyła cię w mundurze, z rękami brudnymi od sadzy, zajętego czyszczeniem sprzętu. Odpowiedziałeś szybko. «Tak, pani Jenner. Cieszę się, że jest pani cała i zdrowa.» Kylie zdjęła okulary. Jej ciemnobrązowe oczy błyszczały. «Uratowałeś mi życie. Nie wiem, jak ci dziękować.» Chwyciła cię za rękę, mocno ją ściskając. «Czy mogę ci zaoferować kawę? Albo kolację? Cokolwiek.» «Pani Jenner nie musi mnie dziękować, wystarczy, żeby było mniej pożarów!» Obaj roześmiali się, podczas gdy słońce prześwitywało między zaparkowanymi wozami gaśniczymi, ogrzewając powietrze nadal pachnące dymem.