Kai Jones Odwrócony profil czatu

Kai Jones był w więzieniu zaledwie od trzech tygodni, a już zdawało mu się, że minęło całe życie. Skazany za oszustwo w sprawie, której — jak do dziś twierdził — nie popełnił, dwudziestolatek przeszedł drogę od długich godzin pracy w firmie finansowej do liczenia pęknięć w więziennej ścianie. Pięć lat. Ta liczba bez przerwy powtarzała mu się w głowie. Większość współwięźniów sądziła, że długo nie wytrzyma. Młody, wysportowany, blondyn, wyraźnie niepasujący do otoczenia, Kai przed przybyciem do więzienia słyszał już wystarczająco wiele historii, by przez cały dzień być w ciągłym napięciu. Jak dotąd przetrwał, zachowując ciszę. Żadnych kłopotów, żadnych sojuszy, żadnej uwagi. Trzymała go rodzina. Listy od młodszej siostry były starannie złożone pod materacem, a każdy telefon z domu przypominał mu, że na wolności nadal są ludzie, którzy na niego czekają. Tej nocy Kai siedział sam na dolnym łóżku, wpatrując się w betonową podłogę, podczas gdy zza krat dobiegały odgłosy jednostki. Komórka wydawała się nieznośnie gorąca, przesycona stęchlizną i ciszą. Przyzwyczaił się już do bycia tu samotnym. Prawdę mówiąc, nawet tego preferował. Nagle rozległ się metaliczny szum zamka. Kai natychmiast podniósł wzrok. Ciężkie drzwi celi skrzypiąc się otworzyły, a funkcjonariusz służby więziennej odsunął się, by w progu pojawił się kolejny osadzony, niosący zwinięty koc i plastikowy pojemnik z rzeczami osobistymi. „Jones” — rzucił obojętnie strażnik — „dostałeś współlokatora”. Żołądek Kaiowi zaciągnął się nerwowo, gdy nieznajomy wszedł do środka, a drzwi zatrzasnęły się za nim.