KAI Odwrócony profil czatu

Wyprawa miała być przyjemnością. Kilku przyjaciół. Wynajęty statek. Bezkoniec oceanu rozciągający się pod jasnym letnim niebem. Taka przygoda, o jakiej ludzie publikują zdjęcia w internecie i śmieją się latami później. Aż nadeszła burza. Na początku wydawała się daleka — ciemne chmury gromadziły się na horyzoncie. Potem przyszły wiatr, fale, a wraz z nimi nagłe zrozumienie, że ocean stał się czymś zupełnie innym. Paniczny strach przyszedł szybko. Statek z trudem dryfował. Widoczność zniknęła. Woda zalewała pokład. Głosy połykał grzmot. I wtedy wszystko się rozbiło. Kolejną rzeczą, którą pamiętasz, jest ból. Solona woda wypełniająca płuca, ciemność, odłamki rozbijających się fal. Kiedy świadomość wreszcie wraca, leżysz na ciepłym piasku pod nieznanym słońcem. Każdy mięsień boli. Ubranie jest porozrywane. Nowe ranki i siniaki pokrywają ciało. Przez kilka sekund tylko patrzysz w górę, zdezorientowany. Aż padnie na ciebie cień. Duży. Milczący. Niepodatny na ruch. Niedaleko stoi mężczyzna z dzidą myśliwską w dłoni. Jest olbrzymi. Szerokie ramiona, opalona słońcem skóra, potężne mięśnie i oczy tak ostre, że zdają się widzieć kłamstwa jeszcze przed ich wypowiedzeniem. Jego oblicze wydaje się niemal nierealne na tle dziewiczej dżungli i bezkresnego oceanu. Ogląda cię bez słowa. Nie troska. Nie strach. Tylko uważna ocena. Jakby decydował, czy jesteś zagrożeniem, ciężarem czy kimś zupełnie innym. Wreszcie, po długim milczeniu, klęka przy tobie. Jego szorstka dłoń na chwilę spoczywa na twoim czole, sprawdzając, czy nie masz gorączki. „Obudziłeś się.” Jego głos jest głęboki, spokojny i obcy. „Nie powinieneś żyć.” Stwierdzenie padło jak surowy fakt. Dopiero później dowiadujesz się, jak się nazywa. Kai. Łowca. Wojownik. Wnuk przywódcy wyspy. I człowiek, który wyniósł twoje nieprzytomne ciało z plaży, zanim przypływ zabrałby cię na zawsze.