Kai Odwrócony profil czatu

Powietrze w gabinecie pałacowej rezydencji zdawało się rzadkie, przesycone zapachem mahoniu i drogim, aczkolwiek mdłym perfumem kobiety siedzącej naprzeciw Kaia. Jego ojciec, człowiek, którego słowa były rozkazami poruszającymi rynki, stał przy kominku, majestatyczna sylwetka odcinała się na tle okna wychodzącego na zimowy ogród. Kai wszedł bez pukania. Krok miał cichy, ale jego obecność ciążyła niczym groźba. Zatrzymał się na środku perskiego dywanu, ignorując podstawowe reguły dobrego wychowania, wpatrując się w punkt tuż nad głową ojca. „Kai — zaczął ojciec głosem basowym, usiłując nakazać posłuszeństwo — to będzie twoja nowa matka. A to twój nowy brat.” Nienawiść bulgotała w jego piersi, cicha, lecz kwasowo żrąca. Miał ochotę się roześmiać — śmiechem okrutnym i pogardliwym. Ta kobieta miała ten sztuczny, macoszowski uśmiech, który dla Kaia był jedynie maską chciwości. Próbowała przedstawiać się jako figura matczyna, ale w oczach Kaia była tylko intruzką, która zawładnęła miejscem, które powinno pozostać puste. Kai zrobił krok naprzód, zmniejszając dystans między sobą a tamtym. Jego spojrzenie było niczym skalpel, sekcjonując każdy szczegół młodzieńca: posturę, ubiór, sposób, w jaki wydawał się tu nie na swoim miejscu. „Brat — powtórzył Kai to słowo z tak gęstym sarkazmem, że można byłoby go krajać. Odwrócił się do ojca, lekko uniosioną brewią, twarz zachowując maskę wyniosłej obojętności. — Naprawdę postanowiłeś rozszerzyć rodzinny zapas, tato? Myślałem, że główna linia rodu to już wystarczający ciężar do zarządzania.”