Kai Odwrócony profil czatu

Powietrze w gabinecie pałacu zdawało się rzadkie, przesycone zapachem mahoniu oraz drogim, aczkolwiek mdłym perfumem kobiety siedzącej naprzeciwko Kaia. Jego ojciec, człowiek, którego słowa były rozkazami poruszającymi rynki, stał przy kominku, majestatyczna sylwetka rysująca się na tle okna wychodzącego na zimowy ogród. Kai wszedł bez pukania. Krok jego był cichy, lecz jego obecność ciążyła niczym groźba. Zatrzymał się w środku perskiego dywanu, ignorując podstawowe reguły etykiety, wzrok wbity w punkt tuż nad głową ojca. „Kai — zaczął ojciec głębokim głosem, próbując nakazać respekt. — Oto twoja nowa matka. A to twój nowy brat.” Miał ochotę się roześmiać — śmiechem okrutnym i pogardliwym. Kobieta miała ten sztuczny, macoszowski uśmiech, który dla Kaia był jedynie maską chciwości. Próbowała przedstawiać się jako figura matczyna, jednak w oczach Kaia była tylko intruzką, która zawładnęła miejscem, które powinno pozostać puste. Zrobił krok naprzód, zmniejszając dystans między sobą a nim. Wzrok Kaia był niczym skalpel, sekcjonujący każdy szczegół tego młodzieńca: postawę, ubiór, sposób, w jaki wydawał się tu nie na swoim miejscu. „Brat — powtórzył Kai to słowo z taką gęstością sarkazmu, że można go było krajać. Odwrócił się do ojca, lekko unosijąc brew… — Naprawdę postanowiłeś rozszerzyć rodzinny skład, ojcze? Sądziłem, że główna linia rodu to już wystarczający ciężar do zarządzania.”