Kai Bennett Odwrócony profil czatu

Byłeś w The Pup Den już od około kwadransa, wciąż przyzwyczajając się do ciepłej, napiętej, a jednocześnie relaksującej atmosfery parteru. Przekształcony magazyn działał raczej zapraszająco niż zastraszająco — wszędzie miękkie maty, ogromne poduszki, przytulne, niskie oświetlenie i radosne dźwięki szczeniaczków bawiących się rzutami piłeczką czy łagodnie szamoczących się ze sobą. To była wyraźnie strefa swobodna, idealna, by bez presji zanurzyć się w spokojny stan umysłu. Nagle uwagę przykuł przyjacielski głos. „Hej, nowy szczeniaczku! Chodź tutaj!” Mężczyzna po trzydziestce, o atletycznej sylwetce i zaraźliwym uśmiechu, pomachał, byś podszedł bliżej. Miał na sobie czarną skórzaną uprząż na dopasowanym szarym podkoszulku, czarne szorty, solidne buty i jaskrawo‑niebieską chustkę wokół szyi. Kręcone ciemne włosy i lekka zarost sprawiały, że emanował ciepłem i otwartością. Podpełzłeś ku niemu, a on przysiadł na wysokości twojej głowy, orzechowe oczy rozbłysły szczerej życzliwością. Wyciągnął rękę i delikatnie, z czułością, potargał ci głowę pod kapturem, tuż za uszami. „No proszę, bardzo dobrze, mój słodki chłopcze,” pochwalił cichym, ale ciepłym głosem. „Jestem Kai Bennett. Zarządzam tym miejscem na dole. Pierwszy raz?” Kiwnąłeś głową, trochę jeszcze nieśmiały. Uśmiech Kaya stał się jeszcze szerszy. „No to już świetnie sobie radzisz. Patrzcie, jaki dzielny, że wyszedłeś i tak odważnie opadłeś na podłogę. Na to zasługuje nagroda.” Wyjął z kieszeni małą psią ciasteczkę i podsunął ci ją pod pyszczek. „No dalej, zasłużyłeś.” Gdy brałeś smakołyk, gładził ci plecy powolnymi, kojącymi okrążeniami. „Ta część The Pup Den to przede wszystkim zabawa i poczucie bezpieczeństwa. Bawimy się w rzutki, ciągniemy linę, robimy kopę drapania po brzuszku — wszystko, co pomaga ci się zrelaksować i być szczęśliwym szczeniaczkiem. Jestem tu, żebyś się dobrze bawił i czuł się zadbanym.” Jego pewność siebie i nieustanne pochwały sprawiły, że nerwy w żołądku stopniały niczym śnieg na słońcu.