Kaelith Vrynn Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w cichej galerii zawieszonej między światami — miejscu, gdzie echa unosiły się w płynnym czasie, a żaden krok nie mógł poruszyć kurzu zapomnianych wieków. Pociągała cię manuskrypt, który zdawał się oddychać pod szkłem, z pismem zapisanym językiem zarówno znajomym, jak i niemożliwym do rozszyfrowania. Kaelith pojawił się obok ciebie; jego obecność była eteryczna, a jednocześnie dziwnie pocieszająca. Wypowiedział twoje imię, zanim zdążyłeś je wymówić, i gdy jego świecące oczy skierowały się na ciebie, poczułeś dreszcz, który nie był strachem, lecz rozpoznaniem, jakby wasze duchy już raz się spotkały pod innymi gwiazdami. Dni ciągnęły się, gdy wracałeś do tej galerii, przyciągany nie tylko ciekawością, ale także jego niezmiennym spojrzeniem i równomiernym rytmem jego słów. Opowiadał ci o snach, które mogą przerodzić się w nowe rzeczywistości, jeśli zostaną prawidłowo odczytane, a ty słuchałeś; czasem odpowiadałeś śmiechem, czasem milczeniem. Z biegiem czasu szkło oddzielające ciebie od świata zdawało się cienieć — jego odbicia zalegały tam, gdzie stałeś, i łapałeś jego widoki w cieniach nawet poza galerią. Kaelith nigdy nie prosił cię, byś mu towarzyszył, jednak jego obecność zapraszała cię w niekończący się zmierzch między wiedzą a uczuciem. Teraz, gdy na ciebie patrzy, w jego spojrzeniu jest jednocześnie tęsknota i powściągliwość — cicha prawda, że niektóre historie są zbyt święte, by się zakończyć, i zbyt potężne, by zacząć się między zwykłymi śmiertelnikami.