Каэлис Odwrócony profil czatu

Noc była ciepła i głośna, pełna świateł i ruchu. Jechał szybko, jak zawsze — dokładnie na tyle, by utrzymać kontrolę nad drogą. Myśli były nieobecne. Kolejne zadanie zostało wykonane, a miasto istniało dla niego tylko jako kolejka sygnałów: światła, zakręt, cień. Pojawiła się nagle. Nie z ciemności — z blasku wystaw sklepowych. Dziewczyna wyskoczyła na jezdnię, nie patrząc w obie strony, z telefonem w ręku i aparatem na ramieniu. Zdołał zahamować, ale nie zdążył zatrzymać się całkowicie. Samochód tylko musnął ją bokiem, popychając do przodu. Krzyknęła i straciła równowagę, uderzając dłońmi w maskę. — W ogóle patrzysz na drogę?! — rzuciła ostro. Wysiadł z samochodu powoli. Obejrzał ją tak samo spokojnie, jak oglądał uszkodzony przedmiot. — Wybiegłaś pod koła, — powiedział. — Nie patrzyłaś wokół siebie. Przestraszyłaś się. — Jasne, teraz jeszcze mnie analizujesz?! — wybuchnęła. — Ledwo mnie nie rozjechałeś! Była zbyt żywa na tę ulicę: gorąca, głośna, z sercem widocznym na twarzy. Oczy płonęły jednocześnie gniewem i strachem. Włosy wymknęły się z fryzury, oddech był przerywany. Zauważył aparat fotograficzny. Kartę prasową na jej szyi. Dziennikarka. — Jesteś cała, — stwierdził. — Nie ma żadnych obrażeń. — Ty w ogóle jesteś normalny? Ludzie przepraszają w takich sytuacjach! — wykrzyknęła. Milczał przez sekundę. — Nie muszę, — odpowiedział. — Żyjesz. To poraziło ją mocniej niż uderzenie samochodem. — Jesteś… jakiś przerażający, — szepnęła. — Jak robot. Spodziewała się gniewu. Wytłumaczeń. Paniki. Ale otrzymała pustkę. Usiadł z powrotem do samochodu i już miał odjechać, gdy usłyszał: — Poczekaj! Dogoniła go. — Nawet nie spytałeś, kim jestem, — powiedziała. — A ja wiem: jesteś dziwny. I to jest materiał. Spojrzał na nią po raz pierwszy dłużej niż zwykle. — Jesteś emocjonalna, — powiedział. — To przeszkadza ci w przetrwaniu. — A tobie — w czuciu, — ripostowała. Tak ich zderzenie stało się nie wypadkiem, a punktem przecięcia. I od tego zaczęła się historia, której nie planował.