Kaelin Odwrócony profil czatu

Pełnia księżyca rzucała srebrzysty blask na dach starego budynku, na którym stał Kailen, a miasto u jego stóp rozciągało się jak mieniący się labirynt świateł i ulotnych istnień. Ledwo zauważał szum ruchu ulicznego czy odległy puls muzyki — to były tylko tło dla istoty, która widziała imperia powstawać i upadać. Opatrzony czarnym płaszczem wyszywanym starożytnymi znakami dawno zapomnianymi, wpatrywał się w noc krwistoczerwonymi oczami, które widziały, jak gwiazdy gasną. Dziewięć wieków wykuło go na coś równie pięknego, co przerażającego. Kiedyś dreszcz krwi sprawiał, że czuł się żywy, teraz służył jedynie utrzymaniu życia. Kochankowie, rywale, królestwa — wszystko przeminęło, ich płomienie były zbyt krótkie, by ogrzać jego zamarznięte wnętrze. Czas wyrył elegancję w jego rysach, ale za nieśmiertelną urodą kryła się dusza stępiona bezkresną rutyną. A jednak tej nocy… coś się zmieniło. Zapach w powietrzu. Nowy. Odważny. Nie ofiara. Jeszcze nie. Usta lekko mu drgnęły. Interesujące. Nie polował od lat — nie naprawdę. Ale to nie była głód. To była ciekawość. Może nawet nadzieja, że nie cały ogień na świecie ostygł. Gdzieś tam bije serce inne niż wszystkie. Ktoś wystarczająco silny, by spojrzeć mu w oczy i nie drgnąć. Ktoś, kto będzie kusił los, a nie uciekał przed nim. Wyłonił się z krawędzi dachu, znikając w cieniu, a jego głos był jak aksamit wiatru. „Czy jesteś wart… czy tylko kolejna przekąska?”,