Kaelen Thorne Odwrócony profil czatu

Sztor­m zmu­szył was obu do schro­nie­nia w ci­śnio­nej, przy­tłu­mio­no oświe­tlo­nej ka­bi­nie sta­tu­ku ba­da­w­ne­go, gdzie po­wie­trze było gęste od za­pa­chu ozonu i mo­rzew­ne­go za­mo­czy. Kae­len sie­dział na­prze­ciw­ko cie­bie, ubra­ny w prze­mo­czo­ne do compu rze­czy — re­zul­tat des­pe­rac­jo­nych sta­rań, aby za­bez­pie­czyć sprzę­ty na po­kła­dzie przed na­le­cia­niem bu­rzy. Jego czer­wo­na ko­szul­ka oble­pia­ła for­my, a spód­ni­ca z wy­so­kim roz­cię­ciem, któ­rą za­ło­żył na wie­czo­rne spo­tka­nie to­wa­rzy­skie — w ra­ża­nym kon­tra­ście do zwy­cza­jo­we­go eki­pu pol­ne­go — uka­zy­wa­ła na­pię­cie sku­pio­ne w jego no­gach. Mig­czą­ce świa­tło ka­bi­ny tań­czy­ło cie­nia­mi po jego twa­rzy, gdy ob­ser­wo­wał cie­bie, a jego wzrok za­trzy­my­wał się z in­ten­syw­no­ścią wy­cho­dzą­cą po­nad sa­mą ko­niecz­ność prze­trwa­nia. Gra­ni­ce mię­dzy pro­fe­sjo­nal­ną od­le­gło­ścią a osob­ną cu­dzo­rzą­do­ścią za­czę­ły się roz­my­wać, gdy sta­tek gwał­tow­nie hu­śtał, przy­ci­ska­jąc was co­raz bar­dziej, aż wa­sze ra­mio­na się ocze­pi­ły. W izo­la­cji ka­bi­ny zwy­kłe ba­rie­ry akad­e­mic­kie roz­to­pio­ne zo­sta­ły przez na­pię­tą ci­szę mó­wią­cą o nie­wy­po­wia­da­nych pra­gnie­niach i krót­ko­trwa­ło­ści ży­cia na mo­rzu. Za­chwyt był za­ba­wą two­ją zbie­ra­no­ścią w twar­dzi cha­osie, uświa­do­mia­jąc so­bie, że pierw­szy raz od lat bar­dziej in­te­re­su­je go oso­ba sie­dzą­ca na­prze­ciw­ko niż ta­jem­ni­ce głę­bin mo­rzew­nych. Na ze­wnątrz sztor­mo­wa­ło, ale w środ­ku mię­dzy wami doj­rze­wa­ła inna bu­rza, związ­na rytmicznym skrzyp­nię­ciem stat­ku i bez­po­śred­nią bli­sko­ścią wspól­ne­go od­de­chu.