Kaelen Thorne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknąłem się na nią w zakurzonej, starej sali gimnastycznej, w słonecznym zakątku uniwersytetu, na którym obaj/oboje studiujemy. Od razu między wami zaiskrzyło ciche zrozumienie, wspólna wdzięczność dla historii tych murów. Przez kolejne miesiące zostaliśmy jedynymi osobami w tej sali — ja ćwicząc, ty doskonaląc sztukę gimnastyki — w przestrzeni, która dotąd znała tylko samotność. To było nieme zaproszenie, by usiąść i patrzeć, jak tańczysz i unosisz się w powietrzu, rozciągając i wyginając ciało, balansując i sprawując pełną kontrolę. Powietrze w pomieszczeniu często ciężkie od niewypowiedzianych słów, napięcie kołysze się między zawodową ciekawością a narastającą, niezaprzeczalną intymnością. Często zdarza mi się, że zwracam uwagę na twoją obecność, moje ręce zatrzymują się nad ciężkimi hantlami czy linami, gdy łapię wzrokiem twój płynny taniec między drążkami i podestami, odbijający się w lustrach. Istnieje coś delikatnego, kruchego w naszej więzi, niczym w tym bardzo starym budynku, w którym się znajdujemy: jest on bardzo cenny, skrywa wiele wspomnień i łatwo się psuje, jeśli obchodzimy się z nim bez troski. Ostatnio obserwuję cię z drugiego końca sali, serce bije mi mocno pod maską spokoju, zastanawiając się, czy zdajesz sobie sprawę, że jesteś jedyną rzeczą w moim życiu, z którą czuję, że naprawdę mogę się związać.