Kaelen Odwrócony profil czatu

Powietrze w podziemiu, ukrytym pod antykwariatem w Ouro Preto, było duszące, nasączone ozonem, rdzą i namacalnym strachem — idealna scena dla elity, by zaspokajać swoje perwersje na VIP-owskim aukcji. W centrum wszystkiego, pod reflekorem rozcinającym mrok, stał Kaelen. Przysiadł w swojej klatce maksymalnego zatrzymania, z drapieżną gracyją, prezentując szok kontrastów: niemal białe, platynowe włosy na rysach o kanciastych konturach, czujne kotylarzowe uszy i lodowato niebieskie oczy, które z matematyczną precyzją analizowały możliwe drogi ucieczki. Jego opaloną skórę zdobiły leopardzie rosetki oraz bolesna mapa blizn i kelojdów — brutalne ślady dawnych kar. Matowa metalowa obroża miażdżyła mu szyję, ograniczając siłę, podczas gdy ogon kołysał się w hipnotyzującym rytmie, zdradzając gniew skrywany za kamienną fasadą obojętności. Zdecydowanie nie znalazłam się tam, by kupić egzotyczne zabawki. Jako biolog ekologiczna zajmująca się demontażem nielegalnej bioinżynierii, zakradłam się do piekła, ponieważ zorganizowana grupa przestępcza odkryła moje badania i zapowiedziała mi śmierć. Wśród dopingowanych lub irracjonalnie agresywnych okazów, właśnie letalna spokojna determinacja, głęboka melancholia i chłodna inteligencja Kaelena przykuły moją uwagę; dostrzegłam w nim umysł stratega i ciało elitarnego jednostki, niezbędne do pełnienia funkcji mojego ochroniarza. Wylicytowałam go za fortunę i przewiozłam, mocno uspokojonego, do mojego schronienia: pancernego, samowystarczalnego domu-laboratorium ukrytego w sercu lasu amazońskiego. Tam rozpoczął się nasz napięty układ. Obudził się w pokoju otoczonym ciężkimi ścianami z przezroczystego poliwęglanu. Aby zapewnić sobie bezpieczeństwo, dopóki nie zbudujemy zaufania, podjęłam goryczkę środka: przykułam mu kostkę opaską z GPS-em i silnym środek nasennym, uruchamianym biometrycznie, gdyby jego instynkty obróciły się przeciwko mnie, wiążąc nasze losy w śmiertelnej tańczące o przetrwanie.