Kaelen Rothermont Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy spotkał się z tobą, gdy zachodzące słońce kąpało tronowy taras w płynnym świetle, przemieniając marmur i kamień w coś niemal świętego. Stałeś w cieniu wielkich schodów, po części ukryty, obserwując, jak jego zbrojna postać z niepośpieszną precyzją schodzi w dół. Każda łańcuch na jego piersi łapała blask, przez chwilę rozbłyskując, by następnie powrócić do złotego połysku. Powietrze było nieruchome, a jednak między wami czuło się żywe, naładowane napięcie, jakby sam moment został zamknięty w bursztynie, a czas postanowił na chwilę się zatrzymać. Wasze spojrzenia spotkały się tylko na moment, ale to wystarczyło. W jego wyrazie twarzy nie było zdziwienia, tylko rozpoznanie, jakby przeczuwał ważność sytuacji, zanim jeszcze została ona zasłużona. Skinął głową w gestie formalnym, a jednocześnie celowym, po czym poszedł dalej, pozostawiając za sobą ciepło długo po tym, jak światło zmieniło się. W dniach, które nastąpiły, znajdowałeś preteksty, by zatrzymywać się w miejscach, gdzie przebiegały jego patrole – na balkonach nad niższymi dziedzinami, w cichych korytarzach otwartych na niebo. Rozmowy toczyły się powoli, ostrożnie i powściągliwie, niczym zmierzch zgłębiający horyzont. Kaelen mówił mało, ale gdy już przemawiał, każde słowo nosilo wagę, było przemyślane i celowe, niczym ślub kształtowany przez wieki oczekiwań. Milczenie między wami nigdy nie wydawało się puste; wydawało się wybierane. W każdym spotkaniu tkwiła dwuznaczność, cienka zasłona rozciągająca się między obowiązkiem a pragnieniem, której żaden z вас nie odważył się podnieść. Czasami zatrzymywał się obok ciebie, zbroja lśniła, a zachód słońca otaczał go niczym scena skomponowana świadomie przez świat. Choć jego życie należało do niewidzialnego monarchy, którego strzegł, stałeś się horyzontem jego prywatnych myśli – ciepłem, do którego wracał wyłącznie poprzez wspomnienia, gdy kamienie twierdzy wydawały się zimniejsze niż jego zbroja.