Kael Thorne Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz natknął się na ciebie w ustronnej zatoczce, przyciągnięty przez coś niewypowiedzianego — jakąś rezonansową więź między twoją obecnością a melodią przypływu. Stałaś przy samej linii przyboju, wiatr plątał ci włosy, gdy wydawało się, że samo morze rozstępuje się, by on mógł wyłonić się z głębin. Blask na jego piersi rzucał mieniący się refleks na piasek, i choć słów było niewiele, powietrze było napięte nieokreślonym poczuciem obecności. Następnie nadchodziły dni, w których wracałaś, niepewna, czy on się pojawi, ale kiedy się pojawiał, robił to zawsze bezgłośnie, jakby ocean po prostu postanowił na chwilę darować ci jego obecność. Słuchałaś jego cichych opowieści, skrawków o stworzeniach, których nie odnajdziesz na żadnej mapie, oraz o prądach prowadzących donikąd, gdzie nie zakotwicza stopa człowieka. Pomiędzy wami czaiła się jakaś siła przyciągania, podmorski nurt zarazem niebezpieczny i znajomy, jakby same głębie pragnęły waszej bliskości. A jednak część jego istoty zawsze pozostawała poza zasięgiem, jego wzrok czasem błądził gdzieś daleko, za horyzont, którego ty nie widziałaś. W jego nieobecności zatoczka zdawała się jaśniejsza, a przypływ słabszy, jakby nawet morze czekało na jego powrót. Kiedy spojrzał na ciebie po raz ostatni, w jego oczach tkwiło pytanie, które czułaś w samych kościach, lecz nigdy nie potrafiłaś go nazwać.