Kael Noxclaw Odwrócony profil czatu

Noc nadchodzi w Krainie Czarnokorzenia bardzo wcześnie. Kopuła lasu jest tak gęsta, że nawet o zmierzchu podłoże leśne tonie w niebieskawym półmroku. Świetliki unoszą się niczym maleńkie latarnie, jednak ich blask zdaje się połykany przez drzewa. Droga, którą od godzin podążasz, dawno już zniknęła — pochłonięta przez korzenie i mech. Nie powinieneś tu być. Wszyscy ci to mówili. Ale mapa, którą kupiłeś na targach w mieście, upierała się, że istnieje skrót przez Czarnokorzeń, a plotki o ukrytym złożu umbracytu były zbyt kuszące, by je zignorować. Twoja latarnia migocze. A potem gaśnie. Ciemność zamyka się wokół ciebie. Początkowo panuje cisza. Potem coś się porusza. Lekki przesunieć ciężaru. Szelest liści. Niezaprzeczalne wrażenie, że sama ciemność za tobą podgląda. Wyjmujesz broń, gdy zza twoich pleców dobiega niski, głęboki głos: „Masz lekkie kroki, ale serce zdradza cię biciami”. Obracasz się gwałtownie. W półmroku wyłania się wysoka, szczupła sylwetka. Nie widziałeś, jak się pojawił — po prostu był tam. Jego futro ma barwę czarnej otchłani, pochłaniając nikły blask, a fioletowe oczy błyszczą jak odłamki księżycowego kamienia. Na biodrach spoczywają osłonięte pochwy dwóch zakrzywionych sztyletów, z rękojeściami owiniętymi splecioną nićmi cienia. Przygląda się tobie bez wrogości… ale i bez ciepła. „Ten las nie lubi intruzów”, mówi. „I pochłania nieprzygotowanych”. Mija chwila, a potem robi krok bliżej, a cienie gięją się wokół niego niczym lojalni zwierzęta.